जगून बघ..

जन्माला आला आहेस 
थोडं जगून बघ,
जीवनात दुःख खूप आहे.
थोडं सोसून बघ..........

चिमुटभर दुःखाने कोसळू नकोस,
दुःखाचे पहाड चढून बघ!
यशाची चव चाखून बघ,
अपयश येतं, निरखून बघ...!

डाव मांडणं सोपं असतं,
थोडं खेळून बघ......
घरट बांधणं सोपं असतं ,
थोडी मेहनत करून बघ......!

जगणं कठीण तर मरण सोपं असतं
दोघांच्या वेदना झेलून बघ.....
जीणं-मरण एक कोडं असतं ,
जाता-जाता एवढं सोडवून बघ................!!!

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

नको आम्हाला liberalization , privatization , globalization  ..................

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

अहो rocket  science , sapce  science ने कुणाचं भलं करताय.

रेल्व्येच्या गर्दीत जीव जातोय, सांगा त्याचं कधी बघताय.

अहो मंगळ, चंद्र या निर्जीव जीवरहित ग्रहांवर शोधताय तरी काय,

आमच्या धास्तावलेल्या आयुष्यावर काढा काही तरी उपाय.

metro  रेल्वेच्या नावावर आम्हालाच taxes  चा दंड,

आणि पहिल्या पावसात साध्या लोकलचेही signals  बंद.

नको हायफाय सुविधा, निदान साध्यातरी द्या,

छोट्याश्या ओंजळीत जीवन जगण्याची निदान खात्री द्या.

तुम्ही करा diplomacy ते करतायेत bomb  हल्ले,

तुम्ही ठोका भाषणे, इथे सामन्यांचे जीव चाल्ले.

वरून या डिवचायला स्पिरीट स्पिरीट म्हणून,

आम्ही आपलं जगायचं जीवाचा विट मानून.

आणि कसलं स्पिरीट कसलं काय,

अहो पोटासाठीच धावतायेत पाय.

मेल्यानंतर कश्यासाठी जगताना मदत जाहीर करा,

तुमच्या security  ला नाही police त्यांना लढायला माहीर करा.

महागाई, भ्रष्टाचार हे आता habitual  झालंय,

पण हे bomb वैगरे याची सवय नाहीये  आम्हाला,

नाही काही मोठी आशा पण संद्याकाळी पोहचू घरी जिवंत,

निदान याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

नको आम्हाला liberalization , privatization , globalization  ..................

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

अहो rocket  science , sapce  science ने कुणाचं भलं करताय.

रेल्व्येच्या गर्दीत जीव जातोय, सांगा त्याचं कधी बघताय.

अहो मंगळ, चंद्र या निर्जीव जीवरहित ग्रहांवर शोधताय तरी काय,

आमच्या धास्तावलेल्या आयुष्यावर काढा काही तरी उपाय.

metro  रेल्वेच्या नावावर आम्हालाच taxes  चा दंड,

आणि पहिल्या पावसात साध्या लोकलचेही signals  बंद.

नको हायफाय सुविधा, निदान साध्यातरी द्या,

छोट्याश्या ओंजळीत जीवन जगण्याची निदान खात्री द्या.

तुम्ही करा diplomacy ते करतायेत bomb  हल्ले,

तुम्ही ठोका भाषणे, इथे सामन्यांचे जीव चाल्ले.

वरून या डिवचायला स्पिरीट स्पिरीट म्हणून,

आम्ही आपलं जगायचं जीवाचा विट मानून.

आणि कसलं स्पिरीट कसलं काय,

अहो पोटासाठीच धावतायेत पाय.

मेल्यानंतर कश्यासाठी जगताना मदत जाहीर करा,

तुमच्या security  ला नाही police त्यांना लढायला माहीर करा.

महागाई, भ्रष्टाचार हे आता habitual  झालंय,

पण हे bomb वैगरे याची सवय नाहीये  आम्हाला,

नाही काही मोठी आशा पण संद्याकाळी पोहचू घरी जिवंत,

निदान याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

आयुष्य असचं जगायचं असतं............

जॆ घडॆल तॆ सहन करायचं असतं,
बदलत्या जगाबरॊबर बदलायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

कु‍ठून सुरू झालं हॆ माहित नसलं,
तरी कुठेतरी थांबायचं असतं
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

कुणासाठी काहीतरी निस्वार्थपणॆ करायचं असतं,
स्वतःच्या सुखापॆक्षा इतरांना सुखवायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

दुःख आणि अश्रुंना मनात कॊडुन ठेवायचं असतं,
हसता नाहि आलं तरी हसवायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

पंखामध्यॆ बळ आल्यावर घरटं सोडायचं असतं,
आकाशात झॆपाहुनही धरतीला विसरायचं नसतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

मरणानं समॊर यॆऊन जीव जरी मागितला,
तरी मागून मागून काय मागितलस? असचं म्हनायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

इच्छा असॆल नसॆल तरी जन्मभर जगायचं असतं,
पण जग सोडताना मात्र समाधानानॆ जायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं............

प्रीत

लाटांच प्रेम होते किनारयावर

पण तिचे लग्न झाले सागराबरोबर

किनारयाची प्रीत तिला खेचत आणते

पण 

प्रेमाला डाग लागु नये म्हणून

ती परत जात रहाते

"एकटाच"

♡♥♡♥♡ मी कसा आहे हे कधी कधी मलाच कळत नाही... शब्द तर खूप असतात व्यक्त होण्यासाठी... पण हल्ली ते माझ्याकडे वळत नाही... ♡♥♡♥♡

......................................................

मैत्री आणि प्रेमामधे अंतर असते..
रेषा किती जाडिची असावी हा,
ज्याचा त्याचा निर्णय आहे..
आपल्या निर्णयाचे मन आपल्या हातात आहे..........!

......................................................

एक बाकी.. "एकाकी"
एक अंत.. "एकांत"
एक अडके.. "एकात"
एक एकटा.. "जगात"
एक "खिड़की", एक "वारा",
एक "चंद्र", एक "तारा",
एक "नजर," एक "वाट",
.
.
.
.
.
एक एकटा............."एकटाच"

मुक्त

पिंजरा तोडून मुक्त झालेला 

तो एक पक्षी जखमी 

पंखातील रक्ताने हिरव्या भूमीवर

लाल नागमोडी रेषा उमटवित् 

उडतो आहे आपल्या घरटयाकडे 

कदाचित आपल्या मृत्युकडेही 

पण 

त्याच्याकडे करुणेने पाहणारे आपण  सारे 

आणि आकाशही हिरावून घेऊ शकत नाही

रक्तात माखलेला त्याचा तो आनंद .....

त्याचा तो अभिमान ......