आश्वस्त खूण

मावळतीचा हा संधिप्रकाश
 गलबलवून टाकतो
खूप वर्षानंतर नदीकिनारी
 बाभळीखाली भेटावा बालमित्र;

नि त्याच्या डोळ्यात ओथंबून यावं
काळाच्या ओघात हरवलेलं बालपण---
उघडावी मूठ सापडावे शिंपले
काठाशी वाळून खरवडलेले शेवाळपोपडे
तरीही तुझ्या नितळ स्पर्शातून
 झुळझुळती प्रवाहाचे बुडबुडे --
सूर्य बुडत  असतो यातनांचे डोह घेऊन ;
काहुरलेल सैरभैर मन
 हळूहळू होतं चांदणप्रकाशाच्या आधी...