मुक्त

पिंजरा तोडून मुक्त झालेला 

तो एक पक्षी जखमी 

पंखातील रक्ताने हिरव्या भूमीवर

लाल नागमोडी रेषा उमटवित् 

उडतो आहे आपल्या घरटयाकडे 

कदाचित आपल्या मृत्युकडेही 

पण 

त्याच्याकडे करुणेने पाहणारे आपण  सारे 

आणि आकाशही हिरावून घेऊ शकत नाही

रक्तात माखलेला त्याचा तो आनंद .....

त्याचा तो अभिमान ......

साधं सोपं आयुष्य.....

साधं सोपं आयुष्य
साधं सोपं जगायचं
हसावंसं वाटलं तर हसायचं
रडावंसं वाटलं तर रडायचं

 जसं बोलतो तसं नेहमी
वागायला थोडंच हवं
प्रत्येक वागण्याचं कारण
सांगायला थोडंच हवं
ज्यांना सांगायचं त्यांना सांगायचं
ज्यांना टांगायचं त्यांना टांगायचं!

मनात जे जे येतं ते ते
करून बघितलं पाहिजे आपण
जसं जगावं वाटतं तसंच
जगून बघितलं पाहिजे आपण
करावंसं वाटेल ते करायचं
जगावंसं वाटेल तसं जगायचं...
  
आपला दिवस होतो 
जेंव्हा जाग आपल्याला येते
आपली रात्र होते जेंव्हा
झोप आपल्याला येते
झोप आली की झोपायचं
जाग आली की उठायचं!

पिठलं भाकरी मजेत खायची
जशी पक्वान्नं पानात
आपल्या घरात असं वावरायचं
जसा सिंह रानात!
आपल्या जेवणाचं, आपल्या जगण्याचं
आपणच कौतुक करायचं

असेलही चंद्र मोठा
त्याचं कौतुक कशाला एवढं
जगात दुसरं चांदणं नाही
आपल्या हसण्या एवढं!
आपणच आपलं चांदणं बनून
घरभर शिंपत रहायचं

साधं सोपं आयुष्य
साधं सोपं जगायचं
हसावंसं वाटलं तर हसायचं
रडावंसं वाटलं तर रडायचं 

वहीचं पान ..

वहीच्या पानांत लिहिलय माझ मन...
काही पाने भरलित...तर काही तशीच कोरी अजून ...भरलेली तरी कुठे सांगतायत खरी गोष्ट ठासून..
बरीचशी पुसट...तर काहीच आहेत ठळक अजून...

स्वप्नं  पाहिलीत बरीचशी लिहून...काही उतरली सत्यात...काही अजूनही अर्धसत्यात..तर बरीचशी दिलीत फाडून...फाटलेली पान जरी ती ...तरी पीच्छा कुठे देतात सुटून...
लक्षात ठेवा..फाटलेल्या पानांचा उभा कोपरा कायम असतो तिथेच चिटकून...


अनुभवलंय बराच काही लिहिता लिहिता...अर्ध मदमस्त आनंदयात्रीसारखा...तर उरलेलं उनाड पक्ष्यासारख...आता जरा थोडा काही फक्त स्वतासाठी लिहायचंय..आयुष्यात परत एकदा प्रेमाच्या अडीच अक्षरांना गिरवायचय.. !!


नवीन कोऱ्या पानांचा वास आता उत्साहित करतोय..आधी लिहिलेल्या पानांना खुलं आव्हान देतोय...आता जपूनच लिहायचं जरा..नको ती खाडाखोड पुन्हा...म्हणतात ना..सुंदर नि सुवाच्य अक्षर हाच खरा दागिना..!!!

आयुष्य

आयुष्य म्हणजे झाड...रंगीबेरंगी पाना-फुलांचं...

काट्यांची बोचरी धार आहे सर्वांनाच..

तरी कोणाचं वाळवंटी निवडुंगाच...तर कोणाचं फुललेल्या गुलाबाचं.
आयुष्य म्हणजे झाड...
बीजातून अंकुर फुटताक्षणी..

फक्त आणि फक्त उंचच उंच व्हायला धडपडणार..

तारुण्याच्या वसंतात...हिरवीगार पालवी फुटणार...

अन...दुःखाच्या पानगळीत..एक-एक पान ढाळणार...

आयुष्य म्हणजे झाड...
कुणाचं वितभर...तर कुणाचं ढगभर...

पण त्याच्या "केवढं" असण्याला किंमत असते टिचभर...

सदाफुलीवर कायम फुलांचा डोंगर..

पण त्याला नाही रातराणीची सर..

आयुष्य म्हणजे झाड...
उन्हा-पावसात घट्ट पाय रोवून उभं राहणारं...

आपल्या कुशीत अगणित जीवांना आसरा देणारं..

कधी वेल होऊन वादळाच्या दिशेने नमतं घेणार...

अन वेळ आल्यास वडासारखं निधड्या छातीने संकटाला सामोरं जाणार...

आयुष्य म्हणजे झाड...
कुणाचं अशोकासारखा सरळमार्गी वर चढणार...

तर कुणाचं वेड्या बाभळीसारख गुंता करून बसणारं..

कुणी कसं जगावं..हे ज्याचे त्याने ठरवावं..

सांगायचा मुद्दा हाच कि...झटपट फळं देणारं झाड कडू लिम्बाच..

अन उशिरा का होईना...किती का कष्ट घ्यायला लागेना..

शेवटी मधुर फळं धरणार झाड आंब्याच...!

मी लिहितो ....लिहित जातो...

मी लिहितो , का लिहितो?
नाही माहीत तरी लिहितो
की .....................
आहे माहिती म्हणून लिहितो?

करी कधी कुणी प्रशंसा
वा करी कधी कुणी निंदा
व्हावी प्रशंसा वा कधी निंदा
म्हणूनी का मी हें लिहितो?

काही बाही मी लिहुनी जातो
माणूस त्यातुनी मेळवीत जातो
शोधण्यासी त्या माणसांना
बहुधा का मी लिहित जातो?

लिहिता लिहिता मी थकून जातो
शोध माणसांचा अपुराच राहतो
ध्येयाप्रती समर्पित माझ्या मी
असा तसा हें लिहितची जातो

लिहिता मग कधी माणूस गावतो
माझ्यातला तो अव्यक्त व्यक्ततो
व्यक्तलेल्या माणसांत कां त्या
माझ्यातला मी शोधित असतो?

असेल कदाचित,नसेल कदाचित
तरी पण मी लिहिताच असतो
नाही माहित तरीही लिहितो, की
आहे माहित म्हणूनी मी लिहितो .......

प्रेमात गणित नसते...

प्रेमात गणित नसते...

प्रेमात गणित नसते...
पण प्रेमात आणि आयुष्यात एक गोष्ट सत्य असते ...
कुठले गणित बरोबर येइल हे आपण सांगू शकत नहीं...
आणि कुठले चुकेल हे पण सांगू शकत नहीं...


आपल्या हातात फक्त गणित मांडणे असते..

इथे सगळेच व्यवहार उलटे असतात..

जी व्यक्ति आपली समजुन जिव लावतो..ती आपल्या भावनांची कधीच कदर करत नहीं..
आणि जी आपल्याला अगदी नकोशी असते...ती आपल्यावर जिव टाकत असते..

गोष्ट प्रियकर आणि प्रेयसीच्या नात्याचिच असते अस नहीं..
हा प्रकार सगळ्या नात्यांमधे थोड्याफार फरकाने दिसून येतो..

ती फ़क्त आईच !!!

ती फ़क्त आईच!!!
ती आई
"सकाळी दोन धपाटे घालुन उठवते
ती आई
उठवल्यावर आवडता नाश्ता समोर मांडते
ती आई
नाश्ता नाही होतो तोच डब्याची चिंता सुरु करते
ती आई
काय करीन ते घेउन जा म्हणताना सगळ आवडीचे करते
ती आई
पदराला हात पुसत सांभाळुन जा म्हणते
ती आई
खर्च जास्त करु नको म्हणताना हळूच दहा रुपये टेकवते
ती आई
परतिची आतुरतेने वाट बघत असते
ती आई
रात्री निजवतान कपाळावरुन हात फ़िरवते
ती आई
आपण झोपत नाही तोवर जागी असते
ती आई
जीची प्रत्येक गोष्ट आपल्यासाठी
ती आई
आणि जिच्याशिवाय आपले आयुष्य अपूर्ण
ती फ़क्त आईच!!!