बहुतेक असावे हे प्रेम ......

एक दुपार अशीच सरत्या मे महिन्याची
मी खिडकी पाशी वाचत बसलेलो
इतक्यात चाहूल लागली पावसाची
हवेत आलेल्या गारव्याने उन्हाची काहिली ओसरली
तळपणार्या सूर्याची
कृष्णमेघांनी चांगलीच जिरवली
सोसाट्याचा वर सुटला आणि
बटांशी तिच्या खेळू लागला
त्या हळुवार स्पर्शात
माझा भास तिला झाला
बघता बघता जलधारा
बरसू लागल्या
टपोर्या थेंबांनी धरती भिजवू लागल्या
झाड पान रस्त्यासोबत
हवेलाही नाही सोडले
ऊरात दडलेल्या आठवणीना
हलक्या सरींनी जागवले
नकळत हातातले पुस्तक मिटल
मन भूतकाळात रमलं
ओल्या मृदुगंधासोबत
आठवणीच अत्तर दरवळल
पहिल्या पावसाचे हेच तर
अप्रूप असत
पहिल्या प्रेमाशी त्याच खूप जवळच नात असत.....
                                      चिन्मय .................

आठवणी...

काळोखात मिट्ट गुडूप झालेल्या,
आपल्या सावल्या...
जेव्हा आपल्याच अंगावर येऊ पाहतात,
आठवणींच्या वाटेवरुन..
आपल्या तना-मनात शिरतात,
काहीच सुचत नाही..
पण एवढं नक्की,
आठवणींच्या वाटा..
नेहमी काळजातूनच पुढे जातात..
रक्ताचे पाट वाहत राहतात..
हुंदक्यांचे घाटांवर घाट चढत राहतात,
तळवे ओलसर होत राहतात..
झंझावताच्या लाटांच्या लाटा,
खेचत राहतात्..आतपर्यंत्..खोल खोल..
आणि पालापाचोळ्यासारखं भिरकावून देतात..
उष्ण उष्ण श्वास काळजात भरुन राहतात,
पळसाची फुले फुलत राहतात...
धुवांधार पावसात,
कोसळणार्‍या ,कडाडणार्‍या विजा ..
मन पित राहत,
त्या पिण्याला विरोध करण्याच बळ..
ते मात्र त्याच्यात नसतं,
म्हणूनच..
आठवणींच्या देशात जाऊच नये कधी,
तुटलेले धागे सांधूच नये कधी..
जखम भरलेली असते..
पुन्हा ती उघडी करुच नये कधी.. ...

पाऊस

पहिल्या पावसात बाळाचं अल्लडपणानं भिजणं
आईनं ते खिडकीतून कौतुकानं पहाणं
आता बास!!! नाहीतर आजारी पडशील म्हणून ओरडणं

तरीपण बाळाचं आपल्या चिमुकल्या ओंजळीत पावसाचं पाणि साठवणं
साठवलेलं पाणी आईच्या अंगावर उडवण,
आईनं रागानं वटारलेले डोळे बघुन न बघितल्या सारखं करणं
पुन्हा दंग होऊन चिमुकल्या पावलांनी पावसात थिरकणं
आईनं ते खिडकीतून कौतुकानं पहाणं
आता बास!!! नाहीतर आजारी पडशील म्हणून ओरडणं

पावसातच बसुन कागदि होडया वाहत्या पाण्यात सोडणं,
छत्री उलटी धरुन पडणाऱ्या गारा त्यात वेचण,
एका हातात गारा आणि एका हातात होडी धरून, एका डॊळ्यानं बाळाचं आईकडं बघणं
आईनं ते खिडकीतून कौतुकानं पहाणं
आता बास!!! नाहीतर आजारी पडशील म्हणून ओरडणं

पावसाचं थांबणं,
चिंब भिजून बाळाचं घरात येणं,
खोट्या रागानंच आईन एक धपाटा घालणं,
बाळाचं नाराज होणं आणि
पाचच मिनीटात आईला जाउन बिलगणं,
लाडानच "आई भुक लागलीये" म्हणणं

गरम दुधाच्या पेल्यात
बिस्किट बुडवुन खाताना टेबलावर
इवलुशी मांडी घालुन बसलेल्या बाळाचं गोंडस दिसणं,
छोटसं नाक उडवत, तोंडात बिस्कीट ठेऊन
बाळाचं आईकडं बघून हसणं

असच चाललं अनेक वर्ष...

खिडकी तीच राहिली... आईची माया तीच राहिली...
पाऊस तसाच पडत राहिला...पण बाळ मात्र बदलत गेलं...

हेच बाळ आता मोठं झालय...
खूप शिकून परदेशात गेलय....
आई मात्र तिथच राहिलीये...

इतके दिवस बाळात रमणारी आई ,
आता दासबोध, ज्ञानेश्वरीत जीव रमवतीये,
पहिला पाऊस येताच, त्याच खिडकीत येऊन
पावसात नाचणाऱ्या बाळाला शोधतीये...
पण
बाळ आता मोठं झालय...
खूप शिकून परदेशात गेलय....
खिडकी तीच राहिली... आईची माया तीच राहिली...
पाऊस तसाच पडत राहिला...पण बाळ मात्र बदललय...
परदेशातच सेटल होण्याच्या गोष्टी करु लागलय,
भुताच्या गोष्टी ऎकत, घरभर नाचत खाल्लेल्या
आईच्या हातच्या वरण-भाताचा घास त्याला डाचू लागलाय,
परदेशातला पिझ्झा-बर्गरच त्याला जास्त आवडू लागलाय

पावसात अल्लडपणानं नाचणारं बाळ आईन कौतुकानं बघीतलं
दप्तर पाठीला अडकवुन शाळेला जाणारं बाळ आईन कौतुकानं बघीतलं
ट्रॉली बॅग ओढत एअरपोर्टवरून परदेशात जाणारं बाळ आईन कौतुकानं बघीतलं
खिडकी तीच राहिली... आईची माया तीच राहिली...
पाऊस तसाच पडत राहिला...पण बाळ मात्र बदललय...

आश्वस्त खूण

मावळतीचा हा संधिप्रकाश
 गलबलवून टाकतो
खूप वर्षानंतर नदीकिनारी
 बाभळीखाली भेटावा बालमित्र;

नि त्याच्या डोळ्यात ओथंबून यावं
काळाच्या ओघात हरवलेलं बालपण---
उघडावी मूठ सापडावे शिंपले
काठाशी वाळून खरवडलेले शेवाळपोपडे
तरीही तुझ्या नितळ स्पर्शातून
 झुळझुळती प्रवाहाचे बुडबुडे --
सूर्य बुडत  असतो यातनांचे डोह घेऊन ;
काहुरलेल सैरभैर मन
 हळूहळू होतं चांदणप्रकाशाच्या आधी...

बहुतेक असावे हेच ते प्रेम ....

ek dupar ASaIca sar%yaa mao maihnyaacaI 
maI iKDkIpaSaI vaacat basalaolaao

[t@yaat caahUla laagalaI pavasaacaI…

hvaot Aalaolyaa gaarvyaanao

]nhacaI kahIlaI AaosarlaI

tLpNaaáyaa saUyaa-caI

kRYNamaoGaaMnaI caaMgalaIca ijarvalaI

saaosaaTyaacaa vaara sauTlaa

baTaMSaI tIcyaa KoLU laagalaa

%yaa hLuvaar spSaa-t

%yaacaa Baasa tIlaa Jaalaa

baGata baGata jalaQaara

barsau laagalyaa

Tpaoáyaa qaoMbaaMnaI QartI

iBajavaU laagalyaa

JaaD pana rs%yaasaaobat

%yaa hvaolaahI naahI saaoDlaM

]rat dDlaolyaa AazvaNaIMnaa

hla@yaa sarIMnaI jaagavalaM

nakLt hatatla pustk imaTlaM

mana BaUtkaLat rmalaM

Aaolyaa maRdgaMQaasaaobat

AazvaNaIMca A%tr drvaLlaM

pihlyaa pavasaaca hoca

tr Ap`up AsatM

pihlyaa po`maaSaI %yaacaM

KUp javaLcaM naatM AsatM…

पुन्हा एकदा......

तुझं येणं माझ्या आयुष्यात..
अगदीच अनपेक्षित्, अनिश्चित..
तुझ्या येण्याने,
माझ्या जीवनाच्या सीमा ..
कशा विस्तारल्यात हे कसं समजावू तुला???
अंतरंगात उमटणार्‍या संवेदनांची जाणीव कशी करुन देऊ??

तू येण्याआधीही मी जगत होतोच की..
माझ्या पद्ध्तीने,
स्वतःच्या मस्तीत ,धुंदीत.,बेफिकिरपणे.
तू आलीस पण..
तुझ्या डोळ्यातली वादळं पेलणं ,
मला कधीच शक्य झालं नाही,
मग मी असाच तडफडणारा..
तुझ्या मनाचा ठाव घेता घेता,
थकून जायचो अन् शेवटी..
तुझ्याच सावलीत विसावा घ्यायचो..
पण..
आता तू म्हणतेस..
तुला पाहिजे असणारी व्यक्ती मी नव्हेच..
कारण माझं जगण हे तुझ्या चाकोरीशी,
जुळणारं नव्हत कधीच..
असच होत तर..
का माझ्या भावनांना पंख देण्याच धाडस केलस तू??
तुझं माझ्यासाठी जीव तोडून कष्ट करण,
माझी चिंता वाहण,
अन् माझी वाट पाहणं..
सगळ क्षणिक होत??


फ्क्त एकदाच्,एकदाच तू मागे वळून पाहशील?
मी तिथेच उभा आहे..
जिथे पूर्वी होतो,
आयुष्य माझं थांबलेल नाहीये..
तुझ्याविना..
हे अगदी खरं..
पण त्यातले सूर मात्र हरवलेत..
ते गवसून देशील मला??
मी जसा आहे तसा स्वीकारशील मला?
तुझ्या मनात मला..
एका छोट्याश्या थेंबाएवढी जागा देशील?
पुन्हा एकदा मला सावरशील??
मला घेऊन ..
पंख देऊन ..
तुझ्या अवकाशात नेशील???

जगून बघ..

जन्माला आला आहेस 
थोडं जगून बघ,
जीवनात दुःख खूप आहे.
थोडं सोसून बघ..........

चिमुटभर दुःखाने कोसळू नकोस,
दुःखाचे पहाड चढून बघ!
यशाची चव चाखून बघ,
अपयश येतं, निरखून बघ...!

डाव मांडणं सोपं असतं,
थोडं खेळून बघ......
घरट बांधणं सोपं असतं ,
थोडी मेहनत करून बघ......!

जगणं कठीण तर मरण सोपं असतं
दोघांच्या वेदना झेलून बघ.....
जीणं-मरण एक कोडं असतं ,
जाता-जाता एवढं सोडवून बघ................!!!