बहुतेक असावे हेच ते प्रेम ....

ek dupar ASaIca sar%yaa mao maihnyaacaI 
maI iKDkIpaSaI vaacat basalaolaao

[t@yaat caahUla laagalaI pavasaacaI…

hvaot Aalaolyaa gaarvyaanao

]nhacaI kahIlaI AaosarlaI

tLpNaaáyaa saUyaa-caI

kRYNamaoGaaMnaI caaMgalaIca ijarvalaI

saaosaaTyaacaa vaara sauTlaa

baTaMSaI tIcyaa KoLU laagalaa

%yaa hLuvaar spSaa-t

%yaacaa Baasa tIlaa Jaalaa

baGata baGata jalaQaara

barsau laagalyaa

Tpaoáyaa qaoMbaaMnaI QartI

iBajavaU laagalyaa

JaaD pana rs%yaasaaobat

%yaa hvaolaahI naahI saaoDlaM

]rat dDlaolyaa AazvaNaIMnaa

hla@yaa sarIMnaI jaagavalaM

nakLt hatatla pustk imaTlaM

mana BaUtkaLat rmalaM

Aaolyaa maRdgaMQaasaaobat

AazvaNaIMca A%tr drvaLlaM

pihlyaa pavasaaca hoca

tr Ap`up AsatM

pihlyaa po`maaSaI %yaacaM

KUp javaLcaM naatM AsatM…

पुन्हा एकदा......

तुझं येणं माझ्या आयुष्यात..
अगदीच अनपेक्षित्, अनिश्चित..
तुझ्या येण्याने,
माझ्या जीवनाच्या सीमा ..
कशा विस्तारल्यात हे कसं समजावू तुला???
अंतरंगात उमटणार्‍या संवेदनांची जाणीव कशी करुन देऊ??

तू येण्याआधीही मी जगत होतोच की..
माझ्या पद्ध्तीने,
स्वतःच्या मस्तीत ,धुंदीत.,बेफिकिरपणे.
तू आलीस पण..
तुझ्या डोळ्यातली वादळं पेलणं ,
मला कधीच शक्य झालं नाही,
मग मी असाच तडफडणारा..
तुझ्या मनाचा ठाव घेता घेता,
थकून जायचो अन् शेवटी..
तुझ्याच सावलीत विसावा घ्यायचो..
पण..
आता तू म्हणतेस..
तुला पाहिजे असणारी व्यक्ती मी नव्हेच..
कारण माझं जगण हे तुझ्या चाकोरीशी,
जुळणारं नव्हत कधीच..
असच होत तर..
का माझ्या भावनांना पंख देण्याच धाडस केलस तू??
तुझं माझ्यासाठी जीव तोडून कष्ट करण,
माझी चिंता वाहण,
अन् माझी वाट पाहणं..
सगळ क्षणिक होत??


फ्क्त एकदाच्,एकदाच तू मागे वळून पाहशील?
मी तिथेच उभा आहे..
जिथे पूर्वी होतो,
आयुष्य माझं थांबलेल नाहीये..
तुझ्याविना..
हे अगदी खरं..
पण त्यातले सूर मात्र हरवलेत..
ते गवसून देशील मला??
मी जसा आहे तसा स्वीकारशील मला?
तुझ्या मनात मला..
एका छोट्याश्या थेंबाएवढी जागा देशील?
पुन्हा एकदा मला सावरशील??
मला घेऊन ..
पंख देऊन ..
तुझ्या अवकाशात नेशील???

जगून बघ..

जन्माला आला आहेस 
थोडं जगून बघ,
जीवनात दुःख खूप आहे.
थोडं सोसून बघ..........

चिमुटभर दुःखाने कोसळू नकोस,
दुःखाचे पहाड चढून बघ!
यशाची चव चाखून बघ,
अपयश येतं, निरखून बघ...!

डाव मांडणं सोपं असतं,
थोडं खेळून बघ......
घरट बांधणं सोपं असतं ,
थोडी मेहनत करून बघ......!

जगणं कठीण तर मरण सोपं असतं
दोघांच्या वेदना झेलून बघ.....
जीणं-मरण एक कोडं असतं ,
जाता-जाता एवढं सोडवून बघ................!!!

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

नको आम्हाला liberalization , privatization , globalization  ..................

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

अहो rocket  science , sapce  science ने कुणाचं भलं करताय.

रेल्व्येच्या गर्दीत जीव जातोय, सांगा त्याचं कधी बघताय.

अहो मंगळ, चंद्र या निर्जीव जीवरहित ग्रहांवर शोधताय तरी काय,

आमच्या धास्तावलेल्या आयुष्यावर काढा काही तरी उपाय.

metro  रेल्वेच्या नावावर आम्हालाच taxes  चा दंड,

आणि पहिल्या पावसात साध्या लोकलचेही signals  बंद.

नको हायफाय सुविधा, निदान साध्यातरी द्या,

छोट्याश्या ओंजळीत जीवन जगण्याची निदान खात्री द्या.

तुम्ही करा diplomacy ते करतायेत bomb  हल्ले,

तुम्ही ठोका भाषणे, इथे सामन्यांचे जीव चाल्ले.

वरून या डिवचायला स्पिरीट स्पिरीट म्हणून,

आम्ही आपलं जगायचं जीवाचा विट मानून.

आणि कसलं स्पिरीट कसलं काय,

अहो पोटासाठीच धावतायेत पाय.

मेल्यानंतर कश्यासाठी जगताना मदत जाहीर करा,

तुमच्या security  ला नाही police त्यांना लढायला माहीर करा.

महागाई, भ्रष्टाचार हे आता habitual  झालंय,

पण हे bomb वैगरे याची सवय नाहीये  आम्हाला,

नाही काही मोठी आशा पण संद्याकाळी पोहचू घरी जिवंत,

निदान याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

नको आम्हाला liberalization , privatization , globalization  ..................

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

अहो rocket  science , sapce  science ने कुणाचं भलं करताय.

रेल्व्येच्या गर्दीत जीव जातोय, सांगा त्याचं कधी बघताय.

अहो मंगळ, चंद्र या निर्जीव जीवरहित ग्रहांवर शोधताय तरी काय,

आमच्या धास्तावलेल्या आयुष्यावर काढा काही तरी उपाय.

metro  रेल्वेच्या नावावर आम्हालाच taxes  चा दंड,

आणि पहिल्या पावसात साध्या लोकलचेही signals  बंद.

नको हायफाय सुविधा, निदान साध्यातरी द्या,

छोट्याश्या ओंजळीत जीवन जगण्याची निदान खात्री द्या.

तुम्ही करा diplomacy ते करतायेत bomb  हल्ले,

तुम्ही ठोका भाषणे, इथे सामन्यांचे जीव चाल्ले.

वरून या डिवचायला स्पिरीट स्पिरीट म्हणून,

आम्ही आपलं जगायचं जीवाचा विट मानून.

आणि कसलं स्पिरीट कसलं काय,

अहो पोटासाठीच धावतायेत पाय.

मेल्यानंतर कश्यासाठी जगताना मदत जाहीर करा,

तुमच्या security  ला नाही police त्यांना लढायला माहीर करा.

महागाई, भ्रष्टाचार हे आता habitual  झालंय,

पण हे bomb वैगरे याची सवय नाहीये  आम्हाला,

नाही काही मोठी आशा पण संद्याकाळी पोहचू घरी जिवंत,

निदान याची तरी खात्री द्या.

छोटीशी ओंजळ आहे हो आमची.....

ज्यात सुखाने जगण्याची नाहीतर नाही पण सुखाने मरण्याची तरी खात्री द्या.

आयुष्य असचं जगायचं असतं............

जॆ घडॆल तॆ सहन करायचं असतं,
बदलत्या जगाबरॊबर बदलायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

कु‍ठून सुरू झालं हॆ माहित नसलं,
तरी कुठेतरी थांबायचं असतं
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

कुणासाठी काहीतरी निस्वार्थपणॆ करायचं असतं,
स्वतःच्या सुखापॆक्षा इतरांना सुखवायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

दुःख आणि अश्रुंना मनात कॊडुन ठेवायचं असतं,
हसता नाहि आलं तरी हसवायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

पंखामध्यॆ बळ आल्यावर घरटं सोडायचं असतं,
आकाशात झॆपाहुनही धरतीला विसरायचं नसतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

मरणानं समॊर यॆऊन जीव जरी मागितला,
तरी मागून मागून काय मागितलस? असचं म्हनायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं.

इच्छा असॆल नसॆल तरी जन्मभर जगायचं असतं,
पण जग सोडताना मात्र समाधानानॆ जायचं असतं,
आयुष्य असचं जगायचं असतं............

प्रीत

लाटांच प्रेम होते किनारयावर

पण तिचे लग्न झाले सागराबरोबर

किनारयाची प्रीत तिला खेचत आणते

पण 

प्रेमाला डाग लागु नये म्हणून

ती परत जात रहाते

"एकटाच"

♡♥♡♥♡ मी कसा आहे हे कधी कधी मलाच कळत नाही... शब्द तर खूप असतात व्यक्त होण्यासाठी... पण हल्ली ते माझ्याकडे वळत नाही... ♡♥♡♥♡

......................................................

मैत्री आणि प्रेमामधे अंतर असते..
रेषा किती जाडिची असावी हा,
ज्याचा त्याचा निर्णय आहे..
आपल्या निर्णयाचे मन आपल्या हातात आहे..........!

......................................................

एक बाकी.. "एकाकी"
एक अंत.. "एकांत"
एक अडके.. "एकात"
एक एकटा.. "जगात"
एक "खिड़की", एक "वारा",
एक "चंद्र", एक "तारा",
एक "नजर," एक "वाट",
.
.
.
.
.
एक एकटा............."एकटाच"

मुक्त

पिंजरा तोडून मुक्त झालेला 

तो एक पक्षी जखमी 

पंखातील रक्ताने हिरव्या भूमीवर

लाल नागमोडी रेषा उमटवित् 

उडतो आहे आपल्या घरटयाकडे 

कदाचित आपल्या मृत्युकडेही 

पण 

त्याच्याकडे करुणेने पाहणारे आपण  सारे 

आणि आकाशही हिरावून घेऊ शकत नाही

रक्तात माखलेला त्याचा तो आनंद .....

त्याचा तो अभिमान ......

साधं सोपं आयुष्य.....

साधं सोपं आयुष्य
साधं सोपं जगायचं
हसावंसं वाटलं तर हसायचं
रडावंसं वाटलं तर रडायचं

 जसं बोलतो तसं नेहमी
वागायला थोडंच हवं
प्रत्येक वागण्याचं कारण
सांगायला थोडंच हवं
ज्यांना सांगायचं त्यांना सांगायचं
ज्यांना टांगायचं त्यांना टांगायचं!

मनात जे जे येतं ते ते
करून बघितलं पाहिजे आपण
जसं जगावं वाटतं तसंच
जगून बघितलं पाहिजे आपण
करावंसं वाटेल ते करायचं
जगावंसं वाटेल तसं जगायचं...
  
आपला दिवस होतो 
जेंव्हा जाग आपल्याला येते
आपली रात्र होते जेंव्हा
झोप आपल्याला येते
झोप आली की झोपायचं
जाग आली की उठायचं!

पिठलं भाकरी मजेत खायची
जशी पक्वान्नं पानात
आपल्या घरात असं वावरायचं
जसा सिंह रानात!
आपल्या जेवणाचं, आपल्या जगण्याचं
आपणच कौतुक करायचं

असेलही चंद्र मोठा
त्याचं कौतुक कशाला एवढं
जगात दुसरं चांदणं नाही
आपल्या हसण्या एवढं!
आपणच आपलं चांदणं बनून
घरभर शिंपत रहायचं

साधं सोपं आयुष्य
साधं सोपं जगायचं
हसावंसं वाटलं तर हसायचं
रडावंसं वाटलं तर रडायचं 

वहीचं पान ..

वहीच्या पानांत लिहिलय माझ मन...
काही पाने भरलित...तर काही तशीच कोरी अजून ...भरलेली तरी कुठे सांगतायत खरी गोष्ट ठासून..
बरीचशी पुसट...तर काहीच आहेत ठळक अजून...

स्वप्नं  पाहिलीत बरीचशी लिहून...काही उतरली सत्यात...काही अजूनही अर्धसत्यात..तर बरीचशी दिलीत फाडून...फाटलेली पान जरी ती ...तरी पीच्छा कुठे देतात सुटून...
लक्षात ठेवा..फाटलेल्या पानांचा उभा कोपरा कायम असतो तिथेच चिटकून...


अनुभवलंय बराच काही लिहिता लिहिता...अर्ध मदमस्त आनंदयात्रीसारखा...तर उरलेलं उनाड पक्ष्यासारख...आता जरा थोडा काही फक्त स्वतासाठी लिहायचंय..आयुष्यात परत एकदा प्रेमाच्या अडीच अक्षरांना गिरवायचय.. !!


नवीन कोऱ्या पानांचा वास आता उत्साहित करतोय..आधी लिहिलेल्या पानांना खुलं आव्हान देतोय...आता जपूनच लिहायचं जरा..नको ती खाडाखोड पुन्हा...म्हणतात ना..सुंदर नि सुवाच्य अक्षर हाच खरा दागिना..!!!

आयुष्य

आयुष्य म्हणजे झाड...रंगीबेरंगी पाना-फुलांचं...

काट्यांची बोचरी धार आहे सर्वांनाच..

तरी कोणाचं वाळवंटी निवडुंगाच...तर कोणाचं फुललेल्या गुलाबाचं.
आयुष्य म्हणजे झाड...
बीजातून अंकुर फुटताक्षणी..

फक्त आणि फक्त उंचच उंच व्हायला धडपडणार..

तारुण्याच्या वसंतात...हिरवीगार पालवी फुटणार...

अन...दुःखाच्या पानगळीत..एक-एक पान ढाळणार...

आयुष्य म्हणजे झाड...
कुणाचं वितभर...तर कुणाचं ढगभर...

पण त्याच्या "केवढं" असण्याला किंमत असते टिचभर...

सदाफुलीवर कायम फुलांचा डोंगर..

पण त्याला नाही रातराणीची सर..

आयुष्य म्हणजे झाड...
उन्हा-पावसात घट्ट पाय रोवून उभं राहणारं...

आपल्या कुशीत अगणित जीवांना आसरा देणारं..

कधी वेल होऊन वादळाच्या दिशेने नमतं घेणार...

अन वेळ आल्यास वडासारखं निधड्या छातीने संकटाला सामोरं जाणार...

आयुष्य म्हणजे झाड...
कुणाचं अशोकासारखा सरळमार्गी वर चढणार...

तर कुणाचं वेड्या बाभळीसारख गुंता करून बसणारं..

कुणी कसं जगावं..हे ज्याचे त्याने ठरवावं..

सांगायचा मुद्दा हाच कि...झटपट फळं देणारं झाड कडू लिम्बाच..

अन उशिरा का होईना...किती का कष्ट घ्यायला लागेना..

शेवटी मधुर फळं धरणार झाड आंब्याच...!

मी लिहितो ....लिहित जातो...

मी लिहितो , का लिहितो?
नाही माहीत तरी लिहितो
की .....................
आहे माहिती म्हणून लिहितो?

करी कधी कुणी प्रशंसा
वा करी कधी कुणी निंदा
व्हावी प्रशंसा वा कधी निंदा
म्हणूनी का मी हें लिहितो?

काही बाही मी लिहुनी जातो
माणूस त्यातुनी मेळवीत जातो
शोधण्यासी त्या माणसांना
बहुधा का मी लिहित जातो?

लिहिता लिहिता मी थकून जातो
शोध माणसांचा अपुराच राहतो
ध्येयाप्रती समर्पित माझ्या मी
असा तसा हें लिहितची जातो

लिहिता मग कधी माणूस गावतो
माझ्यातला तो अव्यक्त व्यक्ततो
व्यक्तलेल्या माणसांत कां त्या
माझ्यातला मी शोधित असतो?

असेल कदाचित,नसेल कदाचित
तरी पण मी लिहिताच असतो
नाही माहित तरीही लिहितो, की
आहे माहित म्हणूनी मी लिहितो .......

प्रेमात गणित नसते...

प्रेमात गणित नसते...

प्रेमात गणित नसते...
पण प्रेमात आणि आयुष्यात एक गोष्ट सत्य असते ...
कुठले गणित बरोबर येइल हे आपण सांगू शकत नहीं...
आणि कुठले चुकेल हे पण सांगू शकत नहीं...


आपल्या हातात फक्त गणित मांडणे असते..

इथे सगळेच व्यवहार उलटे असतात..

जी व्यक्ति आपली समजुन जिव लावतो..ती आपल्या भावनांची कधीच कदर करत नहीं..
आणि जी आपल्याला अगदी नकोशी असते...ती आपल्यावर जिव टाकत असते..

गोष्ट प्रियकर आणि प्रेयसीच्या नात्याचिच असते अस नहीं..
हा प्रकार सगळ्या नात्यांमधे थोड्याफार फरकाने दिसून येतो..

ती फ़क्त आईच !!!

ती फ़क्त आईच!!!
ती आई
"सकाळी दोन धपाटे घालुन उठवते
ती आई
उठवल्यावर आवडता नाश्ता समोर मांडते
ती आई
नाश्ता नाही होतो तोच डब्याची चिंता सुरु करते
ती आई
काय करीन ते घेउन जा म्हणताना सगळ आवडीचे करते
ती आई
पदराला हात पुसत सांभाळुन जा म्हणते
ती आई
खर्च जास्त करु नको म्हणताना हळूच दहा रुपये टेकवते
ती आई
परतिची आतुरतेने वाट बघत असते
ती आई
रात्री निजवतान कपाळावरुन हात फ़िरवते
ती आई
आपण झोपत नाही तोवर जागी असते
ती आई
जीची प्रत्येक गोष्ट आपल्यासाठी
ती आई
आणि जिच्याशिवाय आपले आयुष्य अपूर्ण
ती फ़क्त आईच!!!

बघ तुला जमत का ??????

प्रत्येक वेळी मीच आठवन काढायला हवी का ?

बघ तुला आठवन काढायला जमत का ?

माझ्या घड्याळाला १००% टाईमावर अलार्म वाजवायला आठवत 

बघ तुला काही त्यातून घेता आल तर............

प्रत्येक वेळी मीच call करायला  हव का ?

बघ जरा तुला balance  संपवायला जमत का......?

कंपनी वाले दररोज न चुकता call करतात,

बघ तुला त्यांच्या कडून काही घेता आल तर.............

प्रतेक वेळी मीच फुल द्यायला हव का?

बघ तुला मार्केट च्या गर्दीतून छानस फुल शोधता येत का ?

फुलपाखरा सुद्धा मध असलेलच फुल बरोबर निवडतात,

बघ तुला त्यांच्या सारखा काही करता आल तर............

प्रत्येक वेळी मीच मिठीत घ्यायला हव का ?

बघ तुला लाजून हिरमुसून मिठीत घेता आल तर ........

तो बघ झाड त्याला वेलींनी चारही दिशांनी व्यापून मिठीत घेतलाय,

बघ त्या वेलीन पासून काही निरीक्षण करता आल तर........

प्रत्येक वेळी भेटीच वाचन मीच द्याला हव का ?

बघ कधीतरी तुला करता आल तर.........

पक्षी हि भेटतात एकमेकांच्या ओढीने

बघ त्यांच्या कडून काही घेता आल तर ?

प्रत्येक वेळी मीच कविता करायला हवी का?

बघ तुला तुझ्या भावना बाहेर काढता आल्या तर?

हि कविता तुला आवडलीच असेल 

मग बघ यातून काही प्रेरणा घेता आली तर.........

बघ जरा तुला.............हे जमलाच तर.........

एकदातरी बघ तिला सांगुन......

एकदातरी बघ तिला सांगुन......
बघ तिला सांगुन
कधी कधी कोणासाठी असलेले आपले शब्द मनातच रहातात.
कधी ते ओठांवर येतात पण तिथेच अडतात.
कधी प्रयत्न करतो पण धाडस होत नाही
असेच काही ‘दुसरी’ कडेही होत असेल…
शेवटी तेच शब्द मुके होतात. आणि म्हणुनच…
म्हणुनच म्हणतो एकदातरी बघ तिला सांगुन !

किती दिवस पहाणार तिला तू खिडकीतुन
तो गुलाबही जाईल एक दिवस कोमेजुन
राहशील फक्त तू जगशील मरुन मरुन
म्हणूनच म्हणतो एकदातरी
बघ तिला सांगून !

किती दिवस बोलणार तू पडद्या आडुन
पोहोचवशील जरी भावना तिला दुसऱ्यांकडुन
“थॅंक्स!” म्हणेल तूला ती त्याचाच हात धरुन
म्हणूनच म्हणतो एकदातरी
बघ तिला सांगून !

किती दिवस घालवणार तू वायफळ बोलुन
बोलायला जाता एक वेगळाच विषय काढुन
एवढ्यात जाईल कोणतरी तेच तिला विचारुन
म्हणूनच म्हणतो एकदातरी
बघ तिला सांगून !

रोज रोज देशील एसएमएस तू पाठवुन
आतुरतेने हसत तॊ काढेल ती वाचुन
मेमरी फुल झाली की टाकेल डिलीट करुन
म्हणूनच म्हणतो एकदातरी
बघ तिला सांगून !

तुझा एक एक गुलाब ठेवील ती साठवुन
एक दिवस येईल गुलकंदाची बरणी घेवुन
लग्न ठरतय म्हणत जाईल ती निघुन
म्हणूनच म्हणतो एकदातरी
बघ तिला सांगून



कुणीतरी असलं पाहिजे…
संध्याकाळी घरी गेल्यावर
आपल्यासाठी दार उघडायला..
सकाळी घरातून बाहेर पडताना
“लवकर ये” असं सांगायला…

मीटिंग मधून बाहेर आल्यावर
“back” असा मेसेज टाकायला…
“कंटाळा आलाय” हे कंटाळवाणं वाक्य
कंटाळा येईपर्यंत सांगायला…

इच्छित स्थळी पोचल्यावर
“सुखरूप पोचले” चा फोन करायला….
ट्रेक साठी जाताना “फार भिजू
नकोस”
असं बजावायला…

उशीर होत असेल, तर
“जेवून घ्या” असं सांगायला…
कितीही वेळा सांगितलं तरीही
आपल्यासाठी जेवायचं
थांबायला…

घरी आल्यावर आज काल झालं
ते सगळं सगळं सांगायला…
कटकटींचं मळभ हटवून
मन स्वच्छ करायला 
एकदातरी बघ तिला सांगुन......

असा तो एखादाच असतो

असा तो एखादाच असतो!


असा तो एखादाच असतो ...
जवळ नसुनही जवळचा वाटतो
न बोलताच खुप काही सांगुन जातो
मनातली सल मनातच ठेवत
मनात कुठेतरी घर करुन जातो !

असा तो एखादाच असतो ...
स्वःताच जग बदलुन जातो
आठवणींच्या पाउलखुणाच मागे ठेवुन जातो
कधी आपणच त्या वाटेकडे बघत बसतो
खुणांचा मागोसा घेत कुठे तरी हरवतो !

असा तो एखादाच असतो ...
चुकल्या वाटेवर परत भेटतो
क्षणभर आपणच मग बावचळतो
डोळे बंद करुन त्याच्याकडे झेपावतो
पण डोळे उघडताच स्वप्नभंग होतो !

असा तो एखादाच असतो ...
स्वप्नातच तो आपल्याला हसवुन जातो
आपणच मग आपल्याला सावरतो
आरशात बघत स्वःतालाच विसरतो
मात्र तो..सुख देवुन दुःख घेवुन जातो !

व्याख्या

दिसेल ते सुंदर असेलच असे नाही...

त्या दिसण्याला काही व्याख्या हि बनतेच असे नाही...

सुंदर बघण्यामागे सुद्धा एक सुंदर मन असावे लागते 

मनाचा सुंदरपणा हा मात्र त्यातूनच दिसत राहतो .......

या मनालाच स्वताचा ठाव ठिकाणा मात्र माहित नसतो

हे मन मात्र एका ठिकाणाहून दुसर्याच ठिकाणी जात राहते

त्याला कसे अडवावे हे मात्र त्या मनालाच कळतच नाही .....

शेवटी ...... शेवटी प्रत्येक गोष्टीची एक व्याख्या हि 

असतेच असे नाही......

शेवटी एक मुलगी

मुलींना ओळखणं खरंच कठीण असतं का हो?
त्यांच्या मनात काय चालू असतं हे एक देवच काय ते जाणे अन् ती मुलगी…

तुम्ही तिची तारीफ केली, तर तिला वाटतं तुम्ही खोटं बोलता आहात, तारीफ केली नाही,
तर तुम्हाला मुलींशी कसं वागायचं तेच कळत नाही.


तिच्या सगळ्या म्हणण्याला होकार दिला, तर तुम्हाला स्वत:चे विचारच नाहीत.
होकार नाही दिला, तर तुम्ही तिला समजूनच घेत नाही.

तुम्ही तिला वारंवार भेटलात, तर ते किती बोअर असतं.तिला वारंवार भेटला नाहीत,
तर तुम्ही तिला डबलक्रॉस करताय?

तुम्ही वेलड्रेस आहात, तर तुम्ही नक्कीच प्लेबॉय आहात
तुम्ही नीट कपडे केले नाहीत, तर तुम्ही किती गबाळे आहात हो?

तुम्ही जेलस होता, किती वाईट आहे हे!
तुम्ही तिच्यासाठी जेलस होत नाही? तुमचं तिच्यावर प्रेमच नाही
तुम्ही तिला किस करता, तर तुम्ही जण्टलमनच नाही
तुम्ही किस करत नाही, तर तुम्ही मॅनच नाही

तुम्ही तिला वारंवार किस केलं नाही, तर तुम्ही किती थंड आहात
तुम्ही तिला वारंवार किस केलं, तर तुम्ही तिचा गैरफायदा घेत असता.

तुम्हाला यायला एक मिनिट उशीर झाला, तर वाट पाहणं किती कठीण असतं?
तिला यायला उशीर झाला, तर मुलींना होतो असा उशीर!!!

तुम्ही कोणाला भेटायला गेलात, तर तुम्ही वेळ फुकट घालवता
ती कोणाला भेटली, तर ते कामासाठी असतं…

रस्ता ओलांडताना तिचा हात धरला नाही, तर तुमच्याकडे एथिक्सच नाहीत
तुम्ही हात धरला, तर तिला स्पर्श करण्याची संधीच शोधत असता.

तुम्ही दुसऱ्या स्त्रीकडे पाहिलं, तर तुम्ही फ्लर्ट करता
दुसऱ्या पुरुषाने तिच्याकडे पाहिलं, तर तो तिच्या सौंदर्याचं कौतुक करत असतो.

तुम्ही बोलत असाल, तर तुम्ही ऐकावं असं तिला वाटतं
तुम्ही ऐकत असाल, तर तुम्ही बोलावं असं तिला वाटतं.

यांना समजून घेणं कठीण असलं, तरी हव्याहव्याशा अशा याच मुली

टेकर्स

टेकर्स हे नाव काढले कि डोळ्यासमोर उभी राहते ती एक आकृती

पाठीवर जाडजूड वाकडी तिकडी हॅवर सॅक 

चित्रविचित्र  T -Shirts  आणि ३/४ pants आणि सॉकस सकट दिसणारे बूट

असा विचित्रच पेहराव असतो या माणसांचा पण 

जिथे साधा सामान्य माणूस जाण्याचा विचार करत नाही 

तिथे हे टेकर्स वाले Arrange केल्यावर निघतात एका वेगळ्याच आवेशात

पण हे सर्व कस Arrange करतात कुणास ठाऊक 

एकाच कंपनी मधील ४ ते ५ जणांना रजा कशी Arrange होते 

आदल्या दिवशी ठरलेला बेत सर्व काही होऊन success  होतोच कसा????

आणि याचे देखील समजत नाही.......

एरवी Reservation  करून जागा घेणारी हि लोकं ट्रेकिंग ला निघाल्यावर 

थोड्याश्या जागेत जनरल बोगीत adjust  कशी होतात

एशियाड किंवा वोल्वो मधून प्रवास करणाऱ्यांना लाल एस टी कशी चालते

न समजणारे एक कोडे आहे.....

घरात असताना स्वताला वेगळी झोपण्याची व्यवस्था पण ट्रेकिंग मध्ये 

दुसर्याच्या उरावर पाय ठेवून झोपण्याची तयारी 

पोटात भूक लागली कि आई आणि बायकोच्या नावाने शंख करणारे आपण

पण रोजच्या पेक्षा उशीर झाला आणि तरीही कच्चे खायला लागले तरी

त्यावर ताव मारणारे टेकर्स हे आपणच कि ...  काहीही समजत नाही.....

रोज स्वतःच्या शहरात फिरताना एका चौकातून दुसऱ्या चौकात 

जायला रिक्षा लागते पण १५ ते २० कि. मी. चे हे ट्रेकर्स असताना कस सहज 

पार करतात तेही पाठीवर ओझे असताना ..... खरच काही समजत नाही......

पण हे जिथे जातात तिथे एक प्रकारचा स्वाभिमान जागृत करतात 

असणाऱ्या परीस्थितीशी जुळवून घेतात आणि निसर्गाची देखभाल करतात ....

आपल्या इतिहासाचे भान आणि शान राखण्याची जबाबदारी आपलीच आहे हे

ओळखून असतात ..... हेच ते खरे ट्रेकर्स ...................................

जे मनात इच्छा धरतात ति तडीस नेतात आणि एका चांगल्या  

उदिष्टासाहीतच ती पूर्ण करतात ....... शेवटी 

ट्रेकर्सच ते एका सळसळत्या उत्साहाचे 

जणू प्रतीकच ते !!!!!!! 

College Life

कॉलेजलाइफ माझे कॅन्टीन मधला चहा 

चहा सोबत वडापाव पैसे कुठले खिशात 

उधारीचे खाते राव

कट्ट्यावर बसण लेक्चर चुकवून 

पोरींची चेष्टा करण 

दिसलीच एखादी चांगली तर

तिला लांबूनच झुरनं

बसलोच चुकून लेक्चरला तर

शेवटचा बाक ठरलेला 

कुणाच्या तरी वहीतले पान

आणि पेन सुद्धा ढापलेला

परीक्षा जवळ आली कि 

मात्र रात्री जागायच्या 

डोळ्यात स्वप्न उद्याची म्हणून 

झोपाही शहाण्यासारखे वागायच्या

पूर्ण व्हायचे एक वर्तुळ 

एक वर्ष सरायचे पुन्हा 

नव्या पाखरांसोबत

जून झाड भरायचं

अशी वर्तुळे भरता भरता 

कळला कागदच भरला 

वर्तुळ झालेल्या कागदाला 

सलाम करायचा उरला

पुन्हा नवीन रस्ता

नवीन साथीदार त्याच

जुन्या रस्त्याच्या प्रवासाचे !!!

पायात माझ्या त्राण नव्हते

मायभूमीच्या संरक्षणार्थ हात दोन सरसावले होते

पण घराचा उंबरा ओलांडताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

शत्रूंच्या छातीचा वेध घेणारे

वज्र बंदुकीतून निघत होते

मित्राचं वाहणारे रक्त बघताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

स्वकीयांच्या आरोळ्यांनी कान तेव्हा

थिजले होते थरथरणारे काळीज सांभाळताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

जवानांच्या रक्ताचे पाट येथे वाहत होते

प्रतिशोधाची भावना मनी असताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

जग हे सोडताना अश्रू डोळ्यातून वाहत होते

निघण्याची वेळ आलेली असताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

मायभूमीला सोडताना काळीज सुन्न 

झाले होते अखेरचे श्वास घेताना

पायात माझ्या  त्राण नव्हते

शेवटचे वंदन स्वीकार माते कर्तव्य

मी वाटते निभावले आहे 

मातीत मला मिसळताना 

पायात माझ्या  त्राण नव्हते

Add caption

पायात माझ्या त्राण नव्हते!!!

मायभूमीच्या संरक्षणार्थ हात दोन सरसावले होते

पण घराचा उंबरा ओलांडताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

शत्रूंच्या छातीचा वेध घेणारे

वज्र बंदुकीतून निघत होते

मित्राचं वाहणारे रक्त बघताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

स्वकीयांच्या आरोळ्यांनी कान तेव्हा

थिजले होते थरथरणारे काळीज सांभाळताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

जवानांच्या रक्ताचे पाट येथे वाहत होते

प्रतिशोधाची भावना मनी असताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

जग हे सोडताना अश्रू डोळ्यातून वाहत होते

निघण्याची वेळ आलेली असताना

पायात माझ्या त्राण नव्हते

मायभूमीला सोडताना काळीज सुन्न 

झाले होते अखेरचे श्वास घेताना

पायात माझ्या  त्राण नव्हते

शेवटचे वंदन स्वीकार माते कर्तव्य

मी वाटते निभावले आहे 

मातीत मला मिसळताना 

पायात माझ्या  त्राण नव्हते

आमच्या बाईंसाठी

अडगळीच्या खोलीमधले दप्तर
आजही जेव्हा दिसत
मन पुन्हा तरुण होऊन
बाकांवरती जाऊन बसत ||
प्राथनेचा शब्द न शब्द माझ्या
कानामध्ये घुमतो
गोल करून डबा खायला
मग आठवणींचा मेळा जमतो ||
या सगळ्यात लाल खुणांनी
गच्च भरलेली वही माझी
अपूर्णच शेरा आणि
बाई तुमची शिल्लक सही ||
रोजच्या अगदी त्याच चुका
आणि हातांवरले व्रण
वहीत घट्ट मिटून घेतलेत
आयुष्यातले कोवळे क्षण ||
पण या सगळ्या शिदोरीवरच
बाई आता रोज जगतो
चुकलोच कधी तर तुमच्यासारख
स्वतालाच रागवून बघतो ||
इवल्याश्या रोपट्याची तुम्ही
इतकी वाढ केली आहे
हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा
सवय आता गेली आहे ||
चांगले अक्षर आल्याशिवाय
माझा हात लिहू देत नाही
एका ओळीत सातवा शब्द
आता ठरवून सुद्धा येत नाही ||
दोन बोट संस्कारांचा
समास तेवढा सोडतो
फळ्यावरच्या सुविचारांसारखी
रोज माणसं जोडतो ||
योग्य तिथे रेघ मारून
प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली
हळव्या क्षणांची काही पाने
ठळक अक्षरात गिरवलेली ||
तारखेसह पूर्ण आहे वही
फक्त एकदा पाहून जा
दहा पैकी दहा मार्क
आणि सही तेवढी देऊन जा ||

आता मी काही बोलतच नाही

मित्रांची नावे E -Mail  ID  असतात
भेटायच्या जागा chat रूम  असतात
कट्यावर आता कोणी भेटतच नाही
दिलखुलास दिलेली शिवी कानी पडतच नाही

म्हणून हल्ली मी काही बोलतच नाही

दिसलं कि हाय जाताना bye 
पण समोर असताना प्रश्नचिन्ह आता बोलायचे काय
अशी खोटी जवळीक मी साधतच नाही
मुखवट्या आड चेहरा कधी लपवतच नाही

म्हुणन हल्ली मी ........

आज इथे उद्या तिथे .....
कोणासाठी कोणी थांबणार नाही
कोणीतरी साथ द्यावी हा माझा अट्टाहास नाही
पण इथून तिथे जाताना कोणी निरोप देईल कि नाही
जाताना आपण कोणी एक अश्रुतरी ढाळेल कि नाही

म्हुणन हल्ली मी .......

शब्दच हल्ली अर्थ विसरतात

संवेदनाच हल्ली बधीर होतात

भावना हि बोथट होतात

अगदी थोडी माणसे हि कविता शेवट पर्यंत वाचतात

म्हुणन .......  म्हणून हल्ली मी काही बोलतच नाही

आठवण आली

आठवण आली माझी कधी तर पापण्या जरा मिटून बघं,
सरलेल्या क्षणांमधले संवाद जरा आठवून बघ,
आठवण आली माझी कधी तर
त्या वळणा-या पाऊल वाटेवरती उमटलेली आपली पाऊले बघ,
आठवण आली माझी कधी तर उडणा-या पक्षांकडे बघ,
त्यांच्यासारखच माझं मन तुझ्याकडे आलेल बघ,
आठवण आली माझी कधी तर चांदण्या जरा मोजून बघ,...

शब्द

जुन्या आठवणी प्रत्येक रात्री हरवून जातात
हृदयातील वेदना डोळ्यातून वाहून जातात
कधीतरी मनाचे दरवाजे उघडे ठेवून
ऐका जरा
शब्दच हे मूक होऊन खूप काही बोलून जातात

अशी मैत्रीच ठेवा

मैत्री एक झरा खळाळत वाहणारा
दगड धोंड्यातून बेभान फेसाळून
सर्वाना चिंब भिजवणारा
आणि शोध घेणाऱ्या मित्रांची
भेटल्यावर तहान भागवणारा

असाच हा झरा गेट together  असल्यावर
आनंदाने बेभान होऊन कोसळणारा
आणि उन्हायात मात्र एकट असताना
थेंब थेंब पडत राहून थोडा थोडा जमा होणारा
पण नेहमी अखंड वाहणारा साथ देणारा

असाच मैत्रीचा झरा आपल्यात ठेवा
आणि हवा तसा वापरा ... ....
दुसऱ्याला आनंदाने नाहून चिंब
किवा कठीण प्रसंगात जवळ ठेवून
अडचणीचे तहान भागवा.....

गरज

हिरवळीवर या पावसाचे थेंब जणू  मोतीच दिसत होते
ती मात्र जीवनात असताना ते मोती मात्र तिच्या गळ्यातच होते
एका जोरात वादळाने असा काही तडाका दिला
त्यामुळे ते मोती जणू फरकटले आणि
ती सुद्धा त्यात विरून गेली
अजूनही मोती आणि ती मला मात्र शोधताहेत
पुन्हा एकत्र यायला माझा हातभार लागेल अशी मनात
एक इच्छा धरूनच ......
स्वतःच्या मनात ...... बोलण्याची गरज असतानाही......


                                               सुबोध